De moeders van twee sinds 28 augustus vermiste mannen Siegiëllo Lorenzo van Dalen en Derryl Danillo Bont, vragen de Surinaamse en Guyanese autoriteiten dringend om meer vaart te zetten achter de zoektocht naar hun zonen. In een emotioneel gesprek bij D-TV Express vertellen zij hoe de onzekerheid hun dagelijks leven beheerst. Hun concrete verzoek: zorg dat beelden van het Safe City-camerasysteem in Guyana snel beschikbaar komen, zodat de politie verder kan met het onderzoek.
Volgens de moeders waren hun zonen een weekendje weg. Beiden hadden nog contact met hun moeder toen zij in Nickerie waren. Een van de mannen liet op een zaterdagochtend via een bericht weten dat hij zijn moeder niet meer kon ophalen om boodschappen te doen, omdat hij in Nickerie was. De andere moeder kreeg te horen dat haar zoon zondag terug zou komen, omdat hij maandag moest werken. Volgens de vrouwen is het voertuig waarmee de mannen waren vertrokken inmiddels gevonden en bij de politie.
De families zijn zelf naar Guyana gereisd en hebben daar naar eigen zeggen aangifte gedaan bij het politiebureau van Springlands. Toch hebben zij nog geen duidelijkheid over het lot van de mannen. De moeders vragen de ministers van Buitenlandse Zaken en Justitie, de ambassade en de Guyanese autoriteiten om hulp. Zij willen dat de stappen die nodig zijn om camerabeelden op te vragen met spoed worden gezet. “We vragen geen geld”, benadrukt een van hen. Wat zij willen, is informatie die de zoektocht vooruit kan helpen.
De vermissing heeft het leven van de families ontwricht. De vrouwen vertellen dat ieder telefoontje spanning oproept, omdat het nieuws over hun kinderen zou kunnen brengen. “Ik kan niet werken. Ik kan niet slapen. Ik kan niet eten. Ik kan niet koken”, zegt een van de moeders. Ook vaders, broers, zussen en grootouders lijden onder de onzekerheid. Een van de vrouwen vraagt zich bovendien af wat zij moet antwoorden wanneer haar kleinkinderen vragen wat er met hun vader is gebeurd.
Beide moeders zeggen vóór het vertrek niets te hebben gemerkt dat op problemen wees. Een van hen vertelt dat haar zoon nog bij haar had gegeten en dat alles normaal was. De andere omschrijft haar zoon als iemand met wie zij een hechte band heeft en die open tegen haar is. De vrouwen hebben het gevoel dat hun zonen ergens worden vastgehouden. Dat is hun persoonlijke vermoeden; in het gesprek worden daarvoor geen concrete aanwijzingen genoemd.
Zij doen een dringend beroep op iedereen die iets weet om naar voren te komen. Ook informatie die onbelangrijk lijkt, kan volgens hen helpen om het onderzoek verder te brengen. “Ze zijn niet gewoon in de lucht opgegaan. Iemand moet iets weten”, zegt een van de moeders. Hun oproepen hebben hun naar eigen zeggen tot dusver geen bruikbare informatie opgeleverd.
Daarnaast vragen de vrouwen om terughoudendheid met negatieve reacties en speculaties op sociale media. Die berichten bezorgen de families extra pijn. Een van de moeders vertelt dat zij sociale media daarom mijdt. Wie niets goeds te zeggen heeft, kan volgens de vrouwen beter doorscrollen of met de families meebidden voor een veilige terugkeer.
Ondanks alle onbeantwoorde vragen houden de moeders vast aan de hoop hun zonen terug te zien. Aan het einde van het gesprek richten zij zich rechtstreeks tot hen, met de boodschap dat zij geliefd zijn en dat de zoektocht doorgaat. “Ik zal je blijven zoeken, jongen”, zegt een van hen. De andere sluit zich daarbij aan: “We zullen naar jullie blijven zoeken tot het eind van deze strijd.”
