Filia Kramp heeft bij Stanvaste Radio scherpe kritiek geuit op het bestuur onder president Jenny Simons. Volgens haar worden partijpolitieke belangen, gebrekkig toezicht en onvoldoende verantwoording nog altijd onvoldoende aangepakt. Zij waarschuwt dat de verwachte olie-inkomsten daardoor vooral bij een kleine groep kunnen belanden, terwijl een groot deel van de Surinaamse bevolking achterblijft.

In gesprek met Frans Pinas stelt Kramp dat Simons de gelegenheid onvoldoende benut om een andere bestuurscultuur neer te zetten. Het feit dat Suriname voor het eerst een vrouwelijke president heeft, is volgens haar op zichzelf geen bewijs van vooruitgang. Doorslaggevend is wat iemand in die functie doet. Kramp ziet onder Simons dezelfde politieke patronen terugkeren die zij ook bij eerdere regeringen bekritiseerde. “Ik had gehoopt dat ze iets beters kon”, zegt zij.

Kramp plaatst haar kritiek ook tegen de achtergrond van Simons’ eerdere rol als voorzitter van De Nationale Assemblée. Zij vindt dat Simons in die periode onvoldoende tegenwicht bood aan toenmalig president Desi Bouterse. “Ze is tien jaar lang de waterdrager van Bouterse geweest”, stelt Kramp. Volgens haar moet het parlement de regering kritisch controleren, waar nodig corrigeren en concrete resultaten verlangen. Die verantwoordelijkheid wordt naar haar oordeel onvoldoende waargemaakt.

Als voorbeeld van gebrekkig bestuur noemt Kramp het conflict tussen de leiding en de raad van commissarissen van de Telecommunicatie Autoriteit Suriname (TAS). Volgens haar laat die kwestie zien hoe onduidelijk verantwoordelijkheden en bevoegdheden worden toegepast. Zij vindt dat bestuurders, toezichthouders en politici ieder hun eigen rol moeten respecteren. Wanneer de president steeds moet ingrijpen in interne conflicten, wijst dat volgens Kramp op een bestuursstructuur die onvoldoende functioneert.

Ook het benoemingsbeleid krijgt kritiek. Kramp zet vraagtekens bij de keuze voor Bouva op Buitenlandse Zaken en Panka als ambassadeur. Volgens haar moeten deskundigheid, geschiktheid en integriteit zwaarder wegen dan partijpolitieke overwegingen. Daarnaast vindt zij het problematisch dat het presidentschap en het partijvoorzitterschap bij dezelfde persoon liggen. Daardoor raken landsbestuur en partijbelangen volgens haar te sterk met elkaar verweven.

De komst van de olie-industrie maakt verandering volgens Kramp extra dringend. Zij vreest dat inkomsten zonder stevig toezicht en duidelijke verantwoording terechtkomen bij ministers, parlementariërs, hun omgeving en invloedrijke zakenmensen. Burgers die onvoldoende zijn voorbereid op de economische veranderingen, kunnen volgens haar juist kwetsbaarder worden. De mogelijkheid van grotere nationale rijkdom betekent in haar ogen daarom niet automatisch dat de bevolking als geheel vooruitgaat.

Ook armoedebestrijding vraagt volgens Kramp om een fundamentelere aanpak dan geld uitdelen of enkele woningen bouwen. Zij beschrijft armoede als een structureel probleem met diepe historische wortels en pleit voor beter onderwijs, zelfstandig denken en een duidelijke ontwikkelingsvisie. Tegelijk moeten regels voor iedereen gelden en moeten bestuurders aanspreekbaar zijn op hun handelen. Om verandering op gang te brengen, stelt zij voor bij enkele staatsbedrijven te beginnen met een andere inrichting van bestuur en toezicht.

Aanleiding voor het vraaggesprek was haar boek Het belang van governance. De auteur en bestuursadviseur wil daarmee voor Surinamers begrijpelijk maken hoe verantwoord bestuur en toezicht werken. Volgens Kramp begint dat bij de afspraken die mensen thuis en in hun omgeving maken. Zij biedt het boek naar eigen zeggen gratis digitaal aan, zodat zoveel mogelijk mensen zich in het onderwerp kunnen verdiepen.