De familie van de in Suriname vermiste Rodney Leysner verkeert na bijna drie maanden nog altijd in grote onzekerheid. Zijn zus Nathalie is bijzonder teleurgesteld in de communicatie van het Korps Politie Suriname (KPS). Volgens haar blijven berichten en telefoontjes onbeantwoord en krijgt de familie nauwelijks te horen hoe het onderzoek verloopt. “We horen gewoon helemaal niks vanuit de politie daar”, zegt ze in een interview met Tra Fas De’ vanuit Amsterdam.
Nathalie vertelt dat Rodney op de dag van zijn verdwijning nog contact had met zijn familie. Hij liet weten dat hij een zakelijke afspraak had en stuurde vanuit Saramacca een filmpje van zijn omgeving. Hij beloofde binnen twee uur opnieuw contact op te nemen, maar liet daarna niets meer van zich horen. Dat was volgens zijn zus direct reden tot grote bezorgdheid, omdat Rodney normaal gesproken iedere dag contact had met zijn moeder. De familie nam diezelfde nacht contact op met Buitenlandse Zaken. De volgende dag meldde Nathalie de vermissing bij de Nederlandse politie. Ook in Suriname werd aangifte van vermissing gedaan.
De vondst van Rodney’s auto heeft het wantrouwen van zijn zus tegenover de informatievoorziening verder vergroot. Volgens Nathalie werd het voertuig begraven aangetroffen, maar kreeg zij daarvan pas ongeveer twee minuten voordat het nieuws op sociale media verscheen bericht van haar politiecontact. Daarna lukte het haar naar eigen zeggen nauwelijks nog om contact te onderhouden met het KPS. Ze stuurde zelfs een brief naar de Surinaamse minister van Justitie, maar werd terugverwezen naar de politie, waar zij opnieuw geen reactie kreeg.
Tijdens het interview komt ook ter sprake dat drie personen in verband met de zaak zouden vastzitten. Nathalie zegt dat de familie evenmin op de hoogte wordt gehouden van ontwikkelingen rond deze personen. Zij begrijpt dat de politie niet voortdurend details uit een lopend onderzoek kan delen, maar vindt dat de familie op zijn minst af en toe geïnformeerd moet worden. “Ik voel totaal geen empathie”, zegt ze over haar ervaringen met de Surinaamse autoriteiten.
Ook de zoektocht met een speciaal hondenteam heeft niet voor de gehoopte doorbraak gezorgd. Nathalie vertelt dat het lang duurde voordat vanuit Suriname toestemming werd gegeven voor de inzet van het team. De kosten werden volgens haar betaald door Rodney’s werkgever. Over de uitvoering en resultaten heeft ze weinig vernomen. Het contact met de Nederlandse politie ervaart ze als een groot contrast: daar kreeg de familie volgens haar wel telefoontjes, begeleiding en steun van Slachtofferhulp. Twee Nederlandse familierechercheurs staan bovendien in contact met Suriname, al ontvangen ook zij volgens Nathalie weinig informatie.
De onzekerheid raakt het hele gezin. Nathalie vertelt dat Rodney’s kinderen het bijzonder zwaar hebben en dat zij hen dagelijks probeert bij te staan. Ook haar moeder heeft het moeilijk. Nathalie is daarom iedere dag bij haar om haar te ondersteunen. Ondanks de verstreken tijd blijven ze hopen op antwoorden. “Ik heb altijd hoop. Ik ben een zusje, dus ik moet altijd de hoop hebben”, zegt ze.
Om informatie over haar broer los te krijgen, heeft Nathalie een beloning van 10.000 Amerikaanse dollar uitgeloofd voor de gouden tip die naar Rodney leidt. Er zijn volgens haar inmiddels twee tips binnengekomen, maar een doorbraak is uitgebleven. Ze roept iedereen die ook maar iets weet op zich te melden via tiprodni@proton.me. Haar boodschap is eenvoudig: “Help mij Rodney te vinden.” Tegelijkertijd hoopt ze dat de Surinaamse politie of de verantwoordelijke minister alsnog rechtstreeks contact met de familie opneemt.
